Carnaval: het liefst door mijn lens

Carnaval. Geboren en de eerste jaren opgegroeid in Delft en Roosendaal, verwekt door een van oorsprong gereformeerde vader. Je begrijpt: ik vind carnaval een tamelijk zotte bedoening. Ik weet nog dat ik rond een kwart eeuw geleden de eerste persoon verkleed op straat zag lopen en dacht: die durft. Om er dagen later achter te komen dat dit meer op mij, in mijn gewone kloffie, van toepassing was dan op de carnavalvierders. Overigens voel ik nog steeds niet de minste aandrang deze dagen iets anders dan 'normaal' aan te trekken.

Intussen ben ik er uiteraard aan gewend. Voor de krant bezocht ik al diverse carnaval-gerelateerde evenementen. Laatst nog: het Priense Swaree, waar ik tot dan toe nog nooit van had gehoord. 

Zulke evenementen zijn vooral ook leuk om te fotograferen. Iedereen wordt graag in zijn outfit gefotografeerd, dus je ontmoet nooit mensen die gelijk beginnen te roepen dat ze niet gefotografeerd willen worden. Ook wel eens prettig.

Dit hiernaast is dus mijn meest recente carnavalsbijdrage. Een rasechte Roosendaalse liet me na het lezen weten: zo was het precies. Waarmee ik maar wil zeggen dat ik, hoewel nooit houdoe roepend, toch aardig ben ingeburgerd.

Lassen en voorlezen als 'wedstrijd'

Alles moet in competitie: het is kennelijk de enige manier om kinderen nog ergens voor te interesseren. Ik vind daar wat van, maar hoe onbelangrijk is dat.

De krant stuurde me naar een laswedstrijd in Oudenbosch en een voorleeswedstrijd in Roosendaal - op dezelfde dag nota bene. De lassers waren tussen de 13 en 17 jaar, de voorlezertjes zitten op een basisschool in groep 7 of 8.

Het waren allebei leuke evenementen. En nuttig. Lassen is onmisbaar, van lezen knapt iedereen op.

Boven zie je een 13-jarig knulletje zijn best doen: hij wordt uiteindelijk derde. Op de onderste foto de vijf finalisten in Roosendaal, met uiteindelijk één winnaar. 

 

Wandelen vanuit Oirschot

Op de achtergrond de basiliek van Oirschot

Vandaag was ik in de gelegenheid een mooie wandeling (ruim 8 km) te maken vanuit het centrum van Oirschot. Zelf al een mooie plaatsje, maar in de omgeving mag er ook zijn.

Natuurlijk is er in het goed-katholieke Oirschot ook een klooster. Geen idee of het als zodanig nog in gebruik is: ik vermoed dat er nu een verzorgingstehuis in gevestigd is.

Verkiezingen: stem vooral 'landelijk'

Morgen presenteren drie partijen hun 'Aan de slag'-programma. Onder leiding van Rob Jetten, in wie ik trouwens best veel vertrouwen heb. Maar intussen maken gemeenten zich op voor gemeentelijke verkiezingen: de uitslag hiervan zal ook iets zeggen over hoe er dan tegen het inmiddels gevormde kabinet (mogen we hopen) wordt aangekeken.

Stemmen op een lokale partij klinkt in principe sympathiek, maar toch vind ik dat je het niet zou moeten doen. Lokale partijen dienen een plaatselijk belang, maar niet meer dan dat. Een landelijke partij vertegenwoordigt een groter doel. Een religie, een stroming, een filosofie, een levenswijze. Dát zou je uitgangspunt moeten zijn bij het uitbrengen van je stem, of dat nou landelijk, provinciaal of gemeentelijk is. Neem de VLP in Roosendaal. Uit het verkiezingsprogramma: 

Vogels kijken: Kruisland en Etten-Leur

Vanuit de auto had ik met de verrekijker een prachtig zicht op een buizerd. Mooi licht, mooie achtergrond, prachtige vogel die lang bleef zitten. Het meest bijzondere vandaag was een groepje van drie holenduiven. Ook de staartmezen zijn altijd plezierig om te zien. De specht was stevig aan het timmeren. Kolganzen zijn misschien wel de mooiste van alle hier voorkomende soorten.

Mijn waarnemingen - niet alle, maar de vermeldenswaardige - vandaag: 

Prachtig concert in de Doelen

Als je uit het Rotterdamse CS komt...

Ik ben de afgelopen jaren vaker in het Concertgebouw geweest dan in de Doelen in Rotterdam. Best gek, want de Doelen zijn vanuit Roosendaal/Wouw sneller bereikbaar dan Amsterdam.

Gisteren was ik in de Doelen. Voor een fenomenaal concert met twee stukken van Antonin Dvorák, de Onvoltooide van Franz Schubert en een heerlijk stuk van Zoltán Kodály. Dirigent was de Litouwse Giedré Slekyté, cellist de Noor Truls Mork. 

Schouwburgplein 

Ik was vroeg genoeg in Rotterdam om er nog wat foto's te kunnen maken met de Fuji X-T30, waarvoor ik vandaag nog een 27 mm f2/8 WR pancake lensje heb besteld. Nog kleiner, dus altijd bij de hand.

Vóór het concert was er een perfecte toelichting op de stukken. Met fragmenten, waarop te letten, wat hoor je, het thema, waar verwijst het naar en meer. Heerlijk: alsof ik weer op de Schumann-academie in Den Haag zit (daar deed ik twee jaar geschiedenis West-Europese muziek). 

Sneeuw: het bestaat nog

Vandaag, maandag 5 januari, valt er ineens een laagje sneeuw. Schiphol in de stress, treinen rijden niet of moeizaam, hele snelwegen zijn tijdelijk afgesloten. 

Ik maak gebruik van de mogelijkheid de Canadese en Engelse oorlogsgraven in Bergen op Zoom te bezoeken. Zo vaak heb je die kans niet, in de sneeuw. 

Uiteraard ben ik enige bezoek. Ik loop over maagdelijke sneeuw. Op een pad of over het gras, dat weet ik niet. Los van de trieste geschiedenis vind ik het steeds een mooie plek om enige momenten te zijn - ik kom er in alle jaargetijden.

Zeldzaam koud, zeldzaam aangenaam, zeldzame soorten

Het jaar goed begonnen als het om vogels kijken gaat (let op: wild kun je spotten, maar vogels kijk je). Een dag vogelen dus vanuit Pixlife (Brouwersdam, gids Jeroen van Kruiningen). Die volgens mij alles ziet en hoort wat er aan vogels voorbijkomt. We zagen 65 soorten vandaag, waaronder de zwarte zeekoet (zeer zeldzaam), de morinelplevier en zwarte rotgans (zeldzaam), de toendragans (niet vaak te zien), de sperwer, de blauwe kiekendief, de zeearend, de kemphaan, de eider...

[Telefoonfoto Pixel 7]

Maar: kkkkoud was het wel, in stormachtig Zeeland (west 6).

Gelukkig zagen we de sneeuwbuien wel aankomen, zodat we op tijd weer in het busje konden zitten.

Hier kijken we naar kemhanen, zilverplevieren en de zwarte rotgans. Die laatste is niet eenvoudig van 'de gewone' is te onderscheiden.

Vanuit vogelkijkhut Tij konden we lang kijken naar de zeearend. Eerst vliegend, later op een eilandje dat ondanks het hoge water nog droog bleef.

Nieuwe filmsimulatie voor zwart-wit

Nee, de kop boven dit stukje is niet helemaal juist: de foto's die je hier ziet zijn gemaakt met een nieuwe Fuji filmsimulatie voor mij: de instellingen voor deze Kodak Tri-X 400 bestaan al langer. Tot nu toe gebruikte ik een Ilford filmsimulatie voor zwart-wit, maar deze vind ik minstens zo mooi! 

De foto's zijn vandaag gemaakt op het Landalterrein De Katjeskelder in Oosterhout. Heel veel huisjes met puntdaken, maar ook enkele glampingtenten en nog aardig wat kampeerplaatsen. Ik was er héél lang niet geweest: het is intussen ook nog van een andere organisatie geweest, vernam ik (Roompot). Apart: alle bordjes geven groot de tekst in het Engels, klein in het Nederlands. Dat stuit veel mensen tegen de borst.

Gelukkig Nieuwjaar!

De allerbeste wensen voor 2026! Een jaar waarin eindelijk het verstand het wint van domme machtswellust.

"Dat nooit weer", zei iedereen toch na afloop van de Tweede Wereldoorlog? Intussen spreken deskundigen in alle openheid al over de Derde Wereldoorlog. Volgens sommigen is deze zelfs al begonnen, als hybride strijd. De mensheid is tot veel goeds in staat, maar ook tot heel veel dat louter verdriet veroorzaakt.

 

Bewegend beeld van Vincent Munier

Vincent Munier ken ik vooral als fotograaf, maar onlangs zag ik ook een film van hem. Met zijn vader en zijn zoon blikt hij terug op zijn jeugd, waarin het zien van een auerhoen in de Vogezen - waar hij woont en werkt - heel gewoon was. Intussen is het daar een zeldzaamheid geworden. Misschien is de vogel daar, net als in Nederland, wel niet meer te zien.

Ze gaan op zoek. En als dat niet lukt gaan ze naar Scandinavië, waar de vogel zeker nog leeft. In het verhaal intussen natuurlijk schitterende beelden van landschappen en dieren. In een rustig, Scandinavisch tempo.

Ik vond het een prachtige film, met een mooie rode draad: de generaties die elkaar opvolgen en het tekort aan aandacht voor de planeet waarop we leven.

Hopelijk blijft Munier ook fotograferen. Want zijn beelden van kraanvogels zijn onvergetelijk.

Stephan Vanfleteren aan de kust

"Met de tentoonstelling Stephan Vanfleteren. Transcripts of a Sea toont de internationaal gerenommeerde fotograaf voor het eerst de betovering die hem de afgelopen vijf jaar naar en zelfs in zee heeft gedreven. Zijn nooit eerder getoonde foto’s nodigen je uit om eeuwenoude marine-kunst, van de zeventiende tot de eenentwintigste eeuw, op een nieuwe manier te ontdekken." 

Deze inleiding is kennelijk voldoende om het Museum voor Schone kunsten in Gent op de op één na laatste dag van het jaar vrijwel voortdurend te voorzien van een rij wachtenden voor het gebouw. De hamvraag is dan: is dat terecht? (Ik verklap vast: neen.)

Korte broek voor Kika: weer of geen weer

Kleinzoon Bram meldde me dat zijn klas mee zou doen aan de Kika actie Korte broek. Doel: geld ophalen voor het behandelen van kinderen met kanker.

Ik maakte er een foto van en schreef er een stukje tekst bij.

Bram is het vierde kind vanaf links op de foto: rode trui, de arm omhoog.