'Historische' treinreis

Dit moet decennia geleden zijn - op een dia staat helaas geen datum. Een groepspersreis van het Oostenrijks toeristenbureau, zoals die in die tijd veel werden georganiseerd. Ik ging mee voor een kampeerblad.

Er was een stoomtrein, er waren modellen en er was Kees van den Berg, fotograaf uit Bilthoven die later een goede vriend werd. Hij bekeek vol verbazing mijn camera toen, een spiegelreflex van Canon die op basis van de ogen scherp stelde. Ik vermoed de T80.

Grosser Tauern Track: dat was afzien (en koud)

Helaas is op een dia niet te zien wanneer een foto is gemaakt. Ook wat dat betreft is de digitale fotografie een zegen. Heel lang geleden liep ik, op uitnodiging van het Oostenrijks Toeristenbureau, de Grosser Tauern Treck. Een meerdaagse, pittige wandeltocht omhoog. Met overnachtingen op hoogte, in een ijskoude tent die we zelf moesten opzetten.

Een tekenaar zag mij zó...

Toerisme   Ooit was er een vrouw die Hedy Gout heette. Zij was de eerste waarmee ik, in opdracht van een toeristisch tijdschrift, een persreis maakte. Met wel vijf of acht collega's. Hedy regelde alles in Oostenrijk, het land dat zij vertegenwoordigde. Best bijzonder, voor een vrouw van Indonesische afkomst. Maar ze deed het voortreffelijk, jaren lang. Regelmatig bezocht ik onder haar leiding Oostenrijk, voor weer een reportage over een gebied. Zo leerde ik ook Kees van den Berg kennen, een fotograaf uit Bilthoven die een zeer goede vriend werd. Maar helaas: Hedy en Kees zijn er niet meer.

Cartoon   Tijdens ik weet niet meer wat voor bijeenkomst - met Hedy - tekende een cartoonist mij. Bij het 'ontspullen' - we gaan volgend jaar verhuizen naar een kleinere woning - kwam ik deze tegen. Eindelijk maar eens weggooien. Maar nog wel digitaal opslaan.

Overpeinzing aan de Donau

Ik sta in Schärding, voor me de Donau, aan de overkant Duitsland. Als ik haar op de ton in de Oostenrijkse kleuren zie zitten twijfel ik geen moment. Wat een mooi beeld vind ik dit... Haar vest en sokken in de kleuren van het gebouw aan de overzijde.

Andere tijden - DVD beelden (3)

Ook in 2005 was ik al regelmatig onderweg met een (fabrieks)motor voor het maken van toeristische reportages voor motorbladen. Hier ben ik in het Bregenzerwald, één van mijn favoriete delen in Oostenrijk. Waar ik mijn spullen had weet ik niet meer: ik vermoed in een (waterdichte) tas achterop de buddy en de rest in de - met een groot extra deel te verhogen - tanktas. In elk geval reed ik overdag zo rond: lekker licht.

Digitaal in 2014 (2)

Nog een foto van Canon EOS 10D. Ik vermoed met een Sigma 12-24mm objectief, maar helemaal zeker ben ik daar niet van. Nabewerking in Luminar. Best een bruikbare foto eigenlijk: 3072 x 2048, opgenomen in jpg.

Digitaal in 2004

In 2004 - zestien jaar geleden - fotografeerde ik digitaal met de Canon EOS 10D. Toen nog in jpg, de foto's hebben een resolutie van 3072 x 2048. Ik sloeg de foto's op CD-ROM op: zo voorkwam ik dat de jpg's werden overschreven - en dus weer werden verkleind.

Hier een foto, nog nabewerkt in Luminar 4. Er is in die zestien jaar het nodige verbeterd... Dat zit niet in het glas: dat was toen grotendeels hetzelfde als de objectieven die ik later had. Nee, het zit in de sensor, de lichtmeeting, de scherpstelling.

Met de Fuji in het volle tegenlicht

Tijdens een zonovergoten wandeling op de Mutterer Alm (1650 meter, bij Innsbruck) hadden we het geluk van een bos vol prachtige sneeuw. Dat smeekt om tegenlicht opnamen. Ik had de Fuji X-T30 bij me en de standaardlens 18 - 55 mm. Lekker licht in gewicht: de reden waarom ik de spiegelreflexen heb ingeruild voor systeemcamera's.

De resultaten van mijn beide Fuji camera's bekoren mij telkens weer. En ook bij deze complexe situaties functioneert het zoals het moet: scherpe, heldere en goed doortekende beelden. Daar hoeft Lightroom niet veel meer aan toe te voegen. En moest ik in deze situaties bij Canon stevig overbelichten, bij Fuji bleef dat hier beperkt tot 1/3, soms 2/3 stop.

Gouden dag in Innsbruck

Eind vorig jaar was ik een dag in Innsbruck. Bij het terugwandelen naar het centraal station viel ineens de zon op de omringende bergtoppen. Tot dan toe waren die verborgen achter wolken. Wat een prachtig gezicht was dat!

Wintersport: we hebben er weer zin in

Heerlijk: wintersport. We doen dat nu al een flink aantal jaren. Eerst met de caravan, nu voor het eerst met de camper. Met de caravan verbleven we altijd op één plek, op één wintersportcamping, nu gaan we met de camper van plek naar plek: één camperplaats in Duitsland en drie campings in Oostenrijk.

Bij de foto's: broer en zus (en voor mij: zwager en echtgenote) in 2012.

Almabtrieb in Oostenrijk

Dit jaar woonde ik een Almabtrieb bij in Duitsland (Balderschwang). Een prachtig feest, maar wel minder kleurrijk dan in Oostenrijk. In september 2015 woonde ik de Almabrieb bij zoals die wordt georganiseerd door de mensen van camping Seeblick Toni in Kramsach, nabij Kufstein. Dat was, mede dankzij het weer, een heerlijke, kleurrijke feestdag. Volgend jaar maar weer eens die kant op...

Hieronder nog enkele foto's.

Alles 'in de cloud'....

Wolken, wij zien ze in ons nederige land altijd alleen maar van onderaf. Maar in de bergen is dat anders. Deze mensen zitten op de bank te bedenken wat ze allemaal in de cloud kunnen opbergen...
Omgeving Sankt Johann in Tirol.

Scherp...

Ik blijf me verbazen over de X-T30 en X-T3. Met de eerste camera maakte ik deze opname onlangs in Oostenrijk. Zonnebloem, blauwe lucht.


Pas thuis zie ik dat er rechts van de zonnebloem een insect vliegt. Laat ik dat eens uitvergroten (3:1 in Lightroom).

Niet te geloven toch?

Wandelen. Wandelen. Wandelen.

Er is weinig zo aangenaam als een stukje wandelen. Zeker in een gebied als dit: Oostenrijk, Hermagor, Presseggersee. Hier nog een strookje asfalt, even later moerasgebied, onverhard en een beetje stijgen en dalen. De warmte was behoorlijk: anderhalf uur is dan al weer meer dan genoeg.

Fuji X-T30 met 18-55mm.
Meer beelden op Instagram #instalaros

Oud, onbewoond... maar prachtig

Heerlijk oud en onbewoond pand bij de ingang van de camping. De natuur neemt het zo'n beetje over...

Sneeuwschoenwandelen: wat is dat toch leuk!

Prachtige omstandigheden voor het sneeuwschoenlopen

Op deze zonovergoten dag zijn we gaan sneeuwschoenwandelen in het Brandner Tal (Vorarlberg, Oostenrijk).

Wat mij betreft de leukste winteractiviteit die er is.
Gids Peter nam ons mee voor een lichte toer, met een afsluitend terrasbezoek. Dat zijn tripjes waarvoor je mij wakker kunt maken (bij wijze van spreken dan, want na zo'n dag val je als een blok in slaap).

Natuurlijk, met wat 'brandstof' loop je beter

De 'cheffin' van de Rufana Alp - prachtige hut - is getrouwd met de burgemeester van Bürserberg. Of andersom. Zo gaat dat hier. De familie Plaickner maakt een zeer tevreden indruk. En dat verbaast me niks.

Sporen
Gids Peter is ook van de 'reddingsbrigade', al heet dat hier natuurlijk niet zo. Fanatiek bergbeklimmer ook. En graag met mensen onderweg om ze het een en ander over de bergen bij te brengen. Hoe je de windrichting kan zien, de sporen van haas, ree en vos kan herkennen.

Wintersport: wat zijn er veel klungels onderweg!

Verkeerde of helemaal geen sneeuwkettingen: wintersporters slecht voorbereid - https://nos.nl/l/2271592

Onvoorstelbaar, dat er zoveel Nederlanders zo onvoorbereid en onveilig op pad gaan. De mogelijke slachtoffers, dat is het ergste. Maar 5000 euro boete in Oostenrijk als je bij een ongeval betrokken raakt en je rijdt op zomerbanden: dat is toch ook niet mis.

Zaterdag vertrek ik naar Oostenrijk. Op winterbanden - de caravan niet - en met twee passende, al eerder gebruikte sneeuwkettingen.
Dat snoertje? Dat is de Defa standverwarming, van Dometic. Verwarmt de motor voor en kan ook het interieur verwarmen en zo de ruiten sneeuw- en ijsvrij maken. Ideaal!

Standbouw voor 'Oostenrijk' op Vakantiebeurs

Jaren geleden was er een directeur van het Oostenrijks Toeristenbureau met de naam Joseph Stockinger. Ik heb geprobeerd hem via sociale media te vinden, maar dat is niet gelukt. Weet zelfs dus niet of hij nog bestaat...
Het was een wonderlijke man, in meerdere opzichten. Zo fietste hij - in mijn herinnering althans - enkele keren van hier naar Oostenrijk. Sprak hij uiteraard Duits/Oostenrijks, maar ook Engels, Russisch, Japans (hij was met een Japanse getrouwd) en ik meen ook Italiaans en Spaans. En idioot snel Nederlands, toen hij eenmaal hier was aangesteld.

Mozart en motorrijden

 

 

Je kunt van motorrijden houden en van Wolfgang Amadeus Mozart. Ik geef toe, ik kom die combinatie niet vaak tegen, maar mij treft het nou eenmaal. Bij motorrijden hoort kennelijk vette worst, bbq, blues en bier, maar ik heb liever een koffie verkeerd met een Digestive, klassiek en een fijn glas rode wijn. Kan ik allemaal niets aan doen.
Toen ik bij de toenmalige hoofdredacteur van Moto73 met de suggestie Mozart aankwam keek hij me aan met een blik die al gelijk zijn nog te uiten reactie verraadde. Maar zie: na enige toelichting ging het licht op groen en sprong ik 'te paard' richting Oostenrijk. Het artikel werd in mei 2006 gepubliceerd. Vijf volle pagina's lang. Je ziet er hier drie van. De eerste twee zijn een spread: één foto over twee pagina's. Zo beginnen eigenlijk alle vele tientallen motorreportages die ik voor Moto73 tot nu toe heb gemaakt.

Natuurmuseum in voormalige staalfabriek

Dit lijkt geenszins op een natuurmuseum, maar schijn bedriegt. Het is het museum Inatura in Dornbirn, Vorarlberg, Oostenrijk. Dat museum is gevestigd in een voormalige staalfabriek waar raderen voor waterkrachtcentrales werden gefabriceerd. Toen juist daar de zon door het dak scheen - of is het kunstlicht? Dat laatste, herinner ik me - want het goot die dag. En daarom was ik er ook...