Dag Jaap, rust in vrede

Altijd bereid nog een keer die
weg af te rijden voor een betere foto.

Mijn vriend Jaap is niet meer. (Wij noemden hem eerst Jacob, maar iedereen zei Jaap. Wij dus later ook.) Hij tobde lang met zijn gezondheid en liet mij op 30 oktober 's morgens weten het zo genoeg te vinden. Met de toelichting: "Ik stel nogal hoge eisen aan wat ik een menswaardig bestaan vind en dat is het momenteel niet, dus vandaar. Ik wil jullie nog bedanken voor de mooie jaren die we samen hebben meegemaakt, de reizen, de overnachtingen en de vriendschap waar ik altijd erg van heb genoten. Het ga jullie goed en veel succes met de nieuwe woning." 

Jaap was een man van weinig woorden. Kijk maar naar zijn rouwkaart, onderaan. Zijn hele werkzame leven heeft hij gevaren 'en daar leer je alleen te zijn'. Hij kon vroeg met pensioen. Had samen met zijn echtgenote - die ik niet heb gekend - nog lang willen genieten van het leven, maar kort na zijn pensionering overleed zij.

We leerden elkaar kennen in Zuid-Afrika. Hij was deelnemer aan een van de natuurfotoworkshops die ik daar enkele jaren heb gegeven. En had dankzij zijn vroege pensionering genoeg tijd om met mij motorreportages te maken, waarbij hij als geduldig model optrad. Hij kocht er zelfs een andere motorfiets voor, eentje die een stuk handelbaarder was dan het bakbeest waarop hij eerst reed. 

Wat een prachtige dagen en momenten hebben we samen beleefd. Of het nou in Nederland was of op Corsica. In Engeland of Frankrijk. In België of Denemarken. Jaap was altijd in evenwicht. Niet dan eens uitbundig of ingetogen, gewoon altijd dezelfde Jaap. "Jij moet je ding doen en ik doe gewoon wat jij vraagt." Een prettiger reisgenoot kun je je niet voorstellen.

Voor weer een trip zou hij bij ons overnachten: we moesten naar het zuiden. Als hij vlak bij ons huis (Roosendaal) nog wil tanken ontdekt hij dat hij zijn portefeuille thuis (Heerenveen) heeft laten liggen. Ondanks mijn protest bedenkt hij zich geen moment: hij rijdt terug en keert uren later terug met portefeuille. Het werd een prachtige trip. Die ook zonder die portefeuille uitgevoerd had kunnen worden.

Suzuki tweecilinder in lijn

Gedurende een lange periode in mijn leven reed ik motor. Honda 350, diverse BMW's (boxers en een driecilinder), Suzuki 650 en tenslotte de Suzuki DL1000. De allerfijnste? De Suzuki 650. Vrijwel alle kilometers met de Suzuki's waren zakelijke, voor reportages in Moto73.

Zie nu dat Suzuki met een nieuwe 800 komt. De ideale maat, wat mij betreft. En nu geen V-twin, maar een tweecilinder in lijn. Oeps, die zou ik wel eens willen proberen...zeker na het lezen van alle specificaties.

Vijf jaar 'motorloos'

Prijswinnende reportage over Hadrian's Wall

Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat ik mijn motorfiets verkocht - om te stoppen met motorrijden. De motor maakte in 2019 plaats voor de camper. Nee, ik mis het motorrijden niet. Zou trouwens geen tijd hebben om er op te rijden...

Industrieel erfgoed in zwart-wit

Canon EOS 7D - EF24mm f/1.4L USM - 1/125s bij f/7.1, ISO 100.

Het Duitse Ruhrgebied was ooit een stinkende omgeving vol zware industrieën. Goed voor de economie, slecht voor de omgeving. Hoe anders is dat nu - zonder het verleden uit te gommen. Want veel van toen is nu nog steeds zichtbaar. Deels als monument, deels als nieuwe bestemming.
Voor het magazine Moto73 maakte ik enkele reportages in zwart-wit, waaronder één in het Ruhrgebied. Geen onderwerp leent zich zo goed hiervoor als dit. Hier één van de opnamen. Enkele lezers reageerden positief op de zwart-wit reportage: 'Dat moeten jullie vaker doen.'

Kerkje in Noorwegen

Eeuwenoud kerkje in Noorwegen. Beetje scheef, maar mag het, na zo'n tijd in Noorse weersomstandigheden? Dat het sowieso nog staat vind ik al bijzonder.
Kwam ik in 2016 langs, met de motorfiets. Schitterende plek, heerlijke dag.

Motorrijden in Noorwegen

Dit was al weer in 2016. Noorwegen, in de buurt van Stavanger. Mooie motordag met Ron Gort, die daar al heel lang woont. Het verhaal verscheen in Moto73. Het is een end rijden - en varen - maar de moeite wordt beloond.
Het jaar daarop zouden we samen naar de Lofoten rijden. Zo mogelijk een nog mooiere rit.

'Ondergronds' in zwart-wit

Dat moet een keer kunnen. Een reportage in zwart-wit, in het motormagazine Moto73. De vorige hoofdredacteur vond het geen goed idee: "Ik houd niet van zwart-wit." Mijn opmerking dat ik het niet voor hem wilde doen maar voor de lezers leverde niet het gewenste effect op (..).
Bij de volgende hoofdredacteur besloot ik het nog eens aan te kaarten. En waarachtig, die bleek een stuk ondernemender en wilde het wel eens proberen. Het resultaat zie je hier. Diverse lezers meldden mij dat 'ze dat vaker moesten doen'. En ja, ik vind het ook nog steeds erg mooi. Al leent uiteraard het ene onderwerp zich veel beter voor zwart-wit dan het andere.

Mozart en motorrijden

 

 

Je kunt van motorrijden houden en van Wolfgang Amadeus Mozart. Ik geef toe, ik kom die combinatie niet vaak tegen, maar mij treft het nou eenmaal. Bij motorrijden hoort kennelijk vette worst, bbq, blues en bier, maar ik heb liever een koffie verkeerd met een Digestive, klassiek en een fijn glas rode wijn. Kan ik allemaal niets aan doen.
Toen ik bij de toenmalige hoofdredacteur van Moto73 met de suggestie Mozart aankwam keek hij me aan met een blik die al gelijk zijn nog te uiten reactie verraadde. Maar zie: na enige toelichting ging het licht op groen en sprong ik 'te paard' richting Oostenrijk. Het artikel werd in mei 2006 gepubliceerd. Vijf volle pagina's lang. Je ziet er hier drie van. De eerste twee zijn een spread: één foto over twee pagina's. Zo beginnen eigenlijk alle vele tientallen motorreportages die ik voor Moto73 tot nu toe heb gemaakt.

Met de motor naar de Lofoten

In opdracht van Moto73 reed ik vorig jaar naar de Lofoten, Noorwegen. Ruim 6000 km in twee weken: dat 'woon' je zo'n beetje op de motorfiets. Met veel plezier overigens. Motormaat R.G uit Stavanger reed mee en zette de route uit. Twee fantastische weken in aangenaam gezelschap!
De Moto73 met dit verhaal (zes pagina's) ligt NU in de winkel.

Grenslandmusea: altijd leuk (mits geopend)

In Duitsland ben ik nogal eens naar een grenslandmuseum geweest. Vaak zeer kleinschalige, vermoedelijk particuliere verzamelingen, bijeengebracht door talloze vrijwilligers en liefhebbers. Als ik er onderweg een zie stop ik en ga naar binnen.
Maar hier was ik te vroeg. Het was nog dicht, die zondagmorgen.

___________________

Panasonic Lumix LX100
1/250s | f/5.6 | ISO200

Nieuwe verhalen voor Moto73

In het komende seizoen mag ik opnieuw een aantal reportages gaan maken voor het motormagazine Moto73. De bestemmingen staan nog niet vast, maar het gaat in elk geval om Europese locaties. Ik verwacht dat ik binnen enkele weken weet waarheen ik mijn Suzuki V-Strom 1000DL mag sturen. Heerlijk. Hier staat-ie trouwens ergens in Slovenië (juni 2016). Bij de hop. Al lust ik geen bier...

Mijn reportage Elzas: nu in Moto73

Dit was waarachtig een heerlijke reportage om te maken. Mooie streek, schitterende dorpjes, goede hotels en een B&B bij een wijnboer, Gecombineerd met goed weer, een als altijd lekker lopende Suzuki V-Strom 1000DL en goede wijn en je begrijpt: dit was geen strafexpeditie.

De zes pagina's Elzas - een streek met een bewogen verleden - staan in de Moto73 die nu in de winkel ligt.