Amsterdam: je blijft fotograferen

Af en toe spreek ik iemand die Amsterdam vréselijk vindt. Ik herinner me zelfs een Brabander (..) die zonder enige schroom verklaarde er nog nooit te zijn geweest. Dat vind ik totaal onbegrijpelijk en absurd. Wat je dan allemaal mist!

Vandaag lees ik dat Amsterdam bijna de hoogste toeristenbelasting heeft ter wereld. Er zijn kennelijk meer mensen die de stad willen zien.

Ik was er weer eens. Voor de jaarlijkse World Press Photo tentoonstelling in De Nieuwe Kerk, traditioneel met zoon Ruben en schoondochter Arijana. Tussendoor had ik tijd om enkele foto's te maken: ik had de Fuji X-T30 met de 27 mm pancake bij me - een ideale en  lichtgewicht combinatie voor dit soort stedentrips.

De eenzame schaker

 

 

Eerder deze week was ik in de Rotterdamse Kunsthal, waar meer dan 200 foto's hangen van Helen Levitt, een Amerikaanse straatfotografe uit de jaren dertig en veertig van de 20e eeuw. Straatfotografie is 'een vak apart'. 

 

 

Amsterdam: haten of liefhebben?

Het Museumplein, Amsterdam. Een plek waar je met gemak een hele winterse dag kan vertoeven. Op het gras is een groepje mannen een soort rugby aan het spelen, maar zonder harde tackles en met veel lol en sportiviteit. Een stuk verderop is de buitenijsbaan, druk bezocht. Nederlands hoor je maar weinig om je heen, Engels is de voertaal in Amsterdam. De spiegelende kubus wordt vooral door jonge vrouwen 'gebruikt'. 

Toen ik deze foto stond te maken - camera op statief, belichtingstijd 0,7 sec.- vroeg een man mij, in het Engels natuurlijk, waar het red light district is. 'Sorry, I'm married', antwoordde ik. Dat antwoord had hij niet verwacht en hij moest er erg om lachen. Ik stuurde hem de goede richting op. 

De prachtige Rooms-Katholieke kerk Sint Nicolaas ligt tegenover het Centraal Station aan de Prins Hendrikkade. Het imposante gebouw loopt helemaal door tot aan het water van de Oudezijds Kolk. De kerk is gebouwd in de periode 1884-1887 naar een ontwerp van architect Adrianus Bleijs (1842-1912). 

World Press Photo: mooie beelden van droevige ellende

Elk jaar denk ik na het bezoek aan de World Press Photo tentoonstelling - ik bezoek deze altijd in Amsterdam - dat wij ons in Nederland maar gelukkig mogen prijzen. Geen hongersnood, geen grote natuurrampen, geen oorlogsgeweld, geen gewelddadige bendes... 

Hoe anders is dat op veel andere plekken. Bekende ellende, maar op World Press Photo kom je ook veel onbekende ellende tegen. Veel foto's zijn in zwart-wit.

© Ebrahim Alipoor

Neem dit. Kolbars (grenskoeriers) dragen goederen zoals huishoudelijke apparaten, mobiele telefoons en kleding op hun rug door gevaarlijk terrein vanuit Irak en Turkije naar Iraans Koerdistan. Ze werken onder ongelooflijk zware omstandigheden, voor heel weinig geld en met gevaar voor eigen leven – zowel door de elementen als door de autoriteiten.

Een goede buur of...?

We kennen de uitdrukking allemaal: je hebt meer aan een goede buur dan aan een verre vriend. In Amsterdam kwam ik onlangs dit tegen. Hoe zou de onderlinge sfeer hier zijn? Opperbest, hoop ik oprecht. Met respect en verdraagzaamheid kun je heel ver komen.

 

Sail Amsterdam: het was fantastisch!

Grote evenementen met duizenden bezoekers: ik mijd ze liever. Maar na beelden van eerdere Sails op tv te hebben gezien werd ik toch nieuwsgierig. Camperplaats Amsterdam geregeld en bedacht dat ik dan ook gelijk World Press Photo zou kunnen bezoeken en De ondergedoken camera, een tentoonstelling in Foam. Alle plannen zijn uitgekomen!  Lopend van de Dam naar de IJhaven stuitte ik op de mars van honderden bemanningsleden.

Bij 'binnenkomst' op de IJhaven, vrijdagmiddag, schrok ik in eerste instantie van de drukte. Maar uiteindelijk viel dat alleszins mee - en de sfeer was bijzonder prettig.

Arijana en Ruben: getrouwd!

Een vriendin van Arijana ontwierp de kaart.

Een solo-vakantietrip met de trein mondt jaren later uit in het huwelijk op 18 augustus 2023 van Arijana Radić en onze zoon Ruben Laros. Het stel besluit er een groot feest van te maken. Nou, dat werd het, kunnen wij twee dagen na de festiviteiten wel vaststellen. Een groot feest, maar wel met een geheel eigen en originele visie op wat 'een groot feest' is. 

De aankondiging van het huwelijk was al een gedenkwaardige aanloop naar het al even gedenkwaardige huwelijksfeest. Een groep familieleden en vrienden dachten Arijana ('Ari' voor familie en vrienden, weten wij sinds gisteren) te verrassen met een etentje bij een Italiaan, maar in plaats daarvan verraste Ruben eerst Arijana die dag met een huwelijksaanzoek en vervolgens ons en de andere aanwezigen met hun huwelijksaankondiging.

Vincent: het is zó indrukwekkend

Emotie   Veel mensen kennen dat vast: dat je tot tranen toe geroerd wordt door muziek. Of door een film. Of een tekst. Ik heb dat in elk geval wel, en mijn indruk is steeds vaker naarmate ik ouder word. Tot enkele jaren geleden had ik dat niet met schilderijen, maar Vincent bracht daar verandering in. Met dit schilderij vooral: korenveld met kraaien. In het Van Gogh Museum stond ik er eens voor tot aan sluitingstijd. 'Meneer, we gaan nu echt sluiten.' Ik krijg hier geen genoeg van... In mei zijn we in Nederland. Dus dat komt wel goed.

Kaartjes voor de Matthäus Passion: geweldig

Geen dag zonder Bach   Goede voornemens, daar ben ik niet van. Elke dag moet 'zo goed mogelijk' zijn. Dat neemt niet weg dat ik me voorgenomen had dit jaar een concert bij te wonen van twee Duitse toporkesten. Het eerste is de Akademie für Alte Musik Berlin (Akamus). Ik luister vaak en graag naar hun opnamen, was ooit in Berlijn toen zij die avond speelden maar ik bij een diner werd verwacht (grrrr...) en nu: nu hebben we kaartjes voor een concert. En wat voor een concert: de Matthäus Passion! In april in het onvolprezen Concertgebouw in Amsterdam. Dat halen we precies na ons rondje Spanje - Portugal. Zoon en schoondochter gaan ook mee: dit wordt een topavond dus. Wij parkeren de zondag ervoor onze buscamper op een van de campings in de hoofdstad.

Tijdeigen   De Akademie für Alte Musik is een Duits kamerorkest dat in 1982 in Oost-Berlijn werd opgericht en zich toelegt op de authentieke uitvoeringspraktijk. Het orkest werkt onder andere samen met dirigent René Jacobs. Daarnaast heeft het ook een vaste band met andere dirigenten, zoals Marcus Creed, Peter Dijkstra, Hans-Christoph Rademann en Daniel Reuss. Sinds 1994 worden er cd-opnamen exclusief bij het label Harmonia Mundi France opgenomen.

World Press Photo: veel ellende in beeld

 Nee, vrolijk ben je niet als je de World Press Photo tentoonstelling in de Nieuwe Kerk in Amsterdam hebt bezocht. Wat een ellende wordt er dan over je heen gestort. Noodzakelijk, dat wel, maar toch...

Pas op met die verf!

Het is alweer even geleden dat ik in huis aan het verven was. Maar wat ik me er van herinner levert geen positief beeld op. Kwasten verdrogen, echt mooi wordt het nooit, dat hinderlijk schuren vooraf en nadrukkelijk ook: al die voorzorgsmaatregelen tegen spatten en morsen!

Met verbazing kijk ik dan ook naar deze foto, enkele dagen terug in de Volkskrant. Een schilder, 'gewoon' met een blik verf (dat handvat zal losschieten!) in de grote zaal van het Concertgebouw. Als ik het goed zie laat hij het blik ook even rusten op een stoel. Man, daar kunnen druppels verf aan hangen! 

Scheef

Toch stoort het me, zo'n scheve horizon

Een schrijver die redelijk vaak overhoop ligt met de regels omtrent de 't', 'd´ en 'dt', die ei en ij verwisselt en die ook nog moeite heeft met alle of allen: hoe serieus zul je zo'n auteur nemen? 

Ik weet het antwoord wel: niet heel erg serieus. 'Ga eerst maar eens een cursus Nederlands doen', denk ik dan al (te?) snel.

Zo verging het me een beetje toen ik recent de fototentoonstelling Rijzende Water van Kadir van Lohuizen bezocht, in het Scheepvaartmuseum in Amsterdam. Bij de eerste foto's stoorde ik me ontzettend aan de idioot scheve horizons. Tegen al mijn fotocursisten geef ik aan dat een scheve horizon echt niet kan: 'Dan loopt de zee leeg', licht ik altijd toe, in de hoop dat dit beeld blijft hangen.