Nog niks achter de rug

Van oudsher heb ik geen sterke rug. Net als mijn moeder kreeg ik een hernia, die ooit in een slachthuisachtige opstelling werd verholpen door een minder sociaalvaardige*, met een Duits accent sprekende specialiste. (Verder kreeg ik louter positieve zaken mee van mijn moeder, gelukkig.)
Af en toe een scheutje spit kwam ook al eens voorbij. Zoals nu: ik kan geen kant op. 

 

*De verpleegster zei: 'Het ergste is nu wel voorbij'. De specialiste: 'Nou, das weiss ik nog nicht.' En dat is werkelijk het laatste dat je wilt horen op zo'n moment. 

Roosendaal versus Bergen op Zoom? Welnee...

'Zeg in Bergen op Zoom vooral niet dat je uit Roosendaal komt', kreeg ik van iemand als waarschuwing mee. En een Roosendaler zei: 'Als je in Berrege woont vraag ik wel een keer een visum aan om je te bezoeken.' Haha, grappig is dat wel.

Maar gelukkig las ik een paar weken geleden in de krant hele andere berichten. Muziek verbindt. Niks rivaliteit: het is puur chemie tussen de stadgenoten.