Van oudsher heb ik geen sterke rug. Net als mijn moeder kreeg ik een hernia, die ooit in een slachthuisachtige opstelling werd verholpen door een minder sociaalvaardige*, met een Duits accent sprekende specialiste. (Verder kreeg ik louter positieve zaken mee van mijn moeder, gelukkig.)
Af en toe een scheutje spit kwam ook al eens voorbij. Zoals nu: ik kan geen kant op.
Af en toe een scheutje spit kwam ook al eens voorbij. Zoals nu: ik kan geen kant op.
*De verpleegster zei: 'Het ergste is nu wel voorbij'. De specialiste:
'Nou, das weiss ik nog nicht.' En dat is werkelijk het laatste dat je
wilt horen op zo'n moment.
