Column Aleid Truijens

Een column die me uit het hart gegrepen is, in de Volkskrant. De kop luidt:

Internationaliseren is nodig, maar bescherm het Nederlands als serieuze taal

Dit zijn de laatste twee alinea's:

Onderwijs wordt betaald uit gemeenschapsgeld en moet allereerst de bevolking, die merendeels in Nederland zal werken en kinderen grootbrengen, zo goed mogelijk scholen. Het Nederlands mag geen inferieur huis- tuin- en keukentaaltje worden. Dat volgens de Onderwijsinspectie slechts de helft van de leerlingen in groep 8 het minimale niveau van leesvaardigheid haalt, is ontstellend, en moet worden aangepakt door optimaal taalvaardige leerkrachten die we nu opleiden.

Bescherm het Nederlands als serieuze taal, waarin we van gedachten wisselen op alle niveaus, waarin we communiceren op school, in winkels, op kantoor, in de krant, in het theater, in de literatuur, bij de rechtbank, bij de dokter, in de wetenschap. Internationaliseren is nodig, maar overzie als verantwoordelijke minister alsjeblieft de consequenties. 

Krijg net iets binnen van de Vakantiebeurs. Ik lees: Toon interesse in andere, plan meetings of start een chat om te connecten. Wat een partij #onnodigEngels.

[Column] Greta Thunberg en de rioolbuis

Omdat de beursdeuren van de Caravana in Leeuwarden die ochtend nog niet open zijn val ik in een gesprek dat een aantal ook wachtende mannen heeft. Aan hun jasje of overhemd zie ik welke toeleveranciers aan de kampeerbranche zij vertegenwoordigen. Ik zal die namen hier niet noemen, want wat zij zeiden en nadrukkelijk beaamden is dusdanig triest dat zij bij het nalezen zichzelf waarschijnlijk een slag in de rondte schamen. Of hoop ik dat alleen maar?

“Laatst was ik in Zweden en weet je wat ik daar zag? Een hele grote vrachtwagen met aan de zijkant achteraan het hoofd van Greta, weet je wel? Vanaf de voorkant liep een hele dikke rioolbuis naar achteren en die kwam precies in de mond van die Greta uit. Ja man, die Zweden zijn helemaal klaar met die Greta.” Hartelijk lachend betuigden de toehoorders hun instemming. “Geweldig”, vond de  één. “Ik word doodziek van dat milieu”, zei een ander, vrijwel zeker zonder te beseffen wat hij eigenlijk zei.

Het is soms zó moeilijk...

Net als iedereen (..) doe ik mijn best verdraagzaam te zijn. Begripvol ook. Als we elkaar allemaal voldoende ruimte gunnen en een ander niet naar onze hand willen zetten, dan moet samen leven lukken. Jij eet geen vlees? Prima, ik wel, al begrijp ik dat minder beter is. Jij gaat zondag naar de kerk? Nou, ik niet. Of het moet zijn voor een concert. Geloof zegt me niets, geloof is misschien wel vaak de bron van de onverdraagzaamheid die er is. Suikerfeest? Ga je gang.

Foto: Daniela Sala in Trouw, 13 juni 2019

Er zijn momenten dat ik twijfel. Mannen die een vrouw geen hand willen geven. Vrouwen die gekleed gaan als op de foto. Besnijdenissen bij kinderen. Onverdoofd dieren slachten. En wellicht zijn er nog meer 'handelingen' die wel erg vallen buiten wat ik probeer 'normaal' te vinden. Ja, stierenvechten bijvoorbeeld. Varkenstransporten door heel Europa in ontoereikende veewagens. RoundUp blijven gebruiken, dat hier bij Karwei bijvoorbeeld nog gewoon verkrijgbaar is.

Het leven is best ingewikkeld. De hele dag maak je keuzes. Moet je keuzes maken. Elektrisch rijden? Zeker, maar hoe zit het met die accu's? Zonnepanelen, ja. Maar toch niet in weilanden en drijvend op het water? Windmolens, natuurlijk, maar toch niet dáár? Vliegen voor louter je lol kan eigenlijk niet meer, maar met z'n allen naar Drenthe, dan wordt het daar ook wel druk.