Blauwe regen als troost

Het is 1 mei. Op één van de de oorlogsgraven in Bergen op Zoom - voornamelijk slachtoffers van de Slag om de Schelde - hangt achterin blauwe regen over een pergola. Deze bloeit kort nadat de rodondendron, op beide graven, is uitgebloeid. Jaarlijks pak ik de fiets om er een kijkje te nemen. Bij al die vele honderden jongens ... enfin, je weet het al.

De blauwe regen voelt als een soort troost. Jongens, dit groeit en bloeit boven jullie. Het is iets moois om naar te kijken, het ruikt lekker en het maakt geen lawaai. Precies het tegenovergestelde van wat jullie meemaakten: dat was lelijk, stonk en gaf veel herrie. De blauwe regen is er voor jullie. Voor jullie alleen. Ik hoop dat jullie het goedvinden dat ik er een foto van maak. En deze natuurlijk aan jullie opdraag.

Stille zaterdag

De dag na Goede Vrijdag wordt Stille zaterdag genoemd. Al is er helemaal geen reden om stil te zijn. Integendeel, het wordt tijd dat het uitschreeuwen dat we niet langer genoegen nemen met het leed dat enkele gestoorde leiders de mensheid aandoen. Weliswaar merkt de gemiddelde Nederlander dat pas als de benzineprijs stijgt, maar ruim voor dit gegeven was er ook al meer dan voldoende aanleiding om aan de bel te trekken.

De Amerikaanse president wil een land 'terug naar het Stenen tijdperk' bombarderen. Dat land op zijn beurt ronselt nu soldaten vanaf twaalf jaar. "Ze willen het zelf zo graag." Israël pleegt een volkerenmoord en pleegt nu dezelfde oorlogsmisdaden in Iran. En zo kunnen we nog wel even doorgaan, want er is ook veel (oorlogs)leed dat niet het nieuws dagelijks beheerst.

Canadese begraafplaats in de sneeuw

Tijdens een boswandeling vanmiddag waren we onverwachts dichtbij de Canadese begraafplaats. We besloten er even heen te lopen. We waren bijna de eerste wandelaars hier: van slechts één persoon zagen we voetstappen.

Wat een bijzondere plek blijft dit toch telkens weer. 

En dan is daar ineens de sneeuwschuiver, om het fietspad tussen Bergen op Zoom en Wouw/Roosendaal schoon te houden. Wat een on-Nederlandse situatie is dit toch deze sneeuwweek.

Dank, jongeman. Heel veel dank.

Twintig jaar. Ver van huis. Barre omstandigheden, want het is oorlog. Je wordt geraakt. Een kogel. Een granaat. Scherven: het kan van alles zijn. Maar hoe dan ook: je bent twintig en je sterft. Als je in 1944 bezig bent Europa te bevrijden van de Duitse overheersers.

Ik ben met de dag meer verbaasd dat het zover heeft kunnen komen. En dat het zo moest aflopen. Die geschiedenis kunnen we niet meer terugdraaien. Maar wat steekt is dat velen er zo weinig van geleerd lijken te hebben.

Foto: oorlogsgraf bij Bergen op Zoom. Op 16 januari bedekt met een dun laagje sneeuw.

Fuji XT-3 met 23 mm f/2.0 WR.

Fotoproject coronatrio's 17 december 2020

 Donderdag 17 december 2020

Alle foto's tot nu toe: hier.

Het hele verhaal op Facebook (willemdalaros) en Instagram (willemlaros).

Vanaf vandaag zou de film De Slag om de Schelde in de bioscoop draaien. Als... 

Mooie aanleiding om de slachtoffers van deze - noodzakelijke - operatie te bezoeken.

Zomaar een graf

We fietsen in de buurt van Bronckhorst, bij de IJssel. Een klein plekje, heg er omheen. Daarbinnen enkele banken en een grafsteen. Op die steen de namen van Canadese militairen, omgekomen in de Tweede Wereldoorlog in de strijd van de geallieerden tegen de Duitse overheersers. Jonge mannen, tussen de 19 en 31 jaar. Thuis wachtten moeders, vaders, vrienden en vriendinnen tevergeefs op hun terugkeer. Ze zijn en blijven in de Achterhoek. Eeuwig. Al hadden ze plannen voor een mooie toekomst. Een studie. Een gezin.

Een stukje verderop, bij camping Het Zwarte Schaar bij Doesburg, zie ik alleen maar witte kentekenplaten: de Duitse toerist is gek op Nederland. Het is Pinksteren. Prachtig weer. En corona houdt zich gedeisd, al moet nog blijken hoe definitief dat is.

Er zit 75 jaar tussen de Tweede Wereldoorlog en de 'invasie' in Doesburg. Gelukkig maar dat er zoveel is veranderd. Maar oorlog de wereld uit: dat lijkt maar niet te lukken.

Vrijheid in coronatijd

Blijf thuis, luidt nu nog het advies van de regering. Thuis blijven, handen wassen en afstand houden: dat krijgen we de hele dag te horen.
75 jaar geleden stonden we er in Nederland heel anders voor. Net bevrijd van de Duitse en wrede overheersers gingen onze (groot)ouders aan de slag om het land weer op te bouwen. En te profiteren van de herwonnen vrijheid. Om die vervolgens - kunnen we nu vaststellen - te misbruiken: ongebreidelde groei, uitputting van natuurlijke hulpbronnen, niet in staat elementaire levensbehoeften beter over de wereld te verdelen en ga zo nog maar even door. Maar dáárom gaven al die jonge mensen, in de kracht van hun leven, hun leven niet op...
Corona is geen oorlog, maar het houdt ons wel gevangen. En los van alle ellende die het brengt zie ik ook lichtpuntjes. Die bestaan uit een groenere toekomst. Uit minder vliegen, minder vlees, minder uitstoot van schadelijke stoffen, minder ongebreideld intercontinentaal reizen. En wie weet ook: wat meer oog voor de mensen om ons heen.