Vakwerk vraagt om zwart-wit

Een weekje Lac du Der (Frankrijk) is geweldig als je van kraanvogels houdt. In het voor- en najaar rusten ze hier even uit, op weg naar het noorden of juist het zuiden. Maar: er is hier meer. Vakwerkkerkjes bijvoorbeeld. We trekken er op een zondag op uit om er enkele te bezoeken. Ze zijn prachtig en: ze zijn alle gewoon geopend!

Ook binnen zijn de eeuwenoude vakwerkkerkjes vaak schitterend. Dat onderhoud niet het sterkste punt van de Fransen is wordt ook hier wel duidelijk. Authentiek, noemen we dat graag.

Vakwerk leent zich uitstekend voor zwart-witfotografie. De balken worden er fraai door geaccentueerd.

Lavendel in Frankrijk (analoog)

Met de motorfiets maakte ik voor het blad Moto73 in Frankrijk een reportage over de lavendelstreek. Dat is zo lang geleden dat de foto's nog analoog zijn - op dia. Dia's waren en zijn gemakkelijker te verwerken voor publicatie in een tijdschrift.

Het ziet er nog steeds prima uit, maar het haalt het niet bij de scherpte die we nu digitaal gewend zijn. 

Digitaal fotografeer ik in raw - en kan ik dus achteraf de kleurtemperatuur instellen. Met het scannen van een dia ben ik veel minder flexibel. Er kan wel wat met kleur en verzadiging, maar daar wordt het meestal niet veel beter van. 

  

Kerkje: 11 eeuw!

Duizend jaar   Wat een bijzondere plek was dit: een kleine camping in Frankrijk, een Nederlands stel dat deze beheert en als buur een kerkje dat hier al bijna duizend jaar staat.

Compositie   Maar ja, hoe leg je zo'n kerkje vast? Ik besloot een stukje begraafplaats mee te nemen. Met een opvallend licht gekleurd graf op de voorgrond. Voor het pad links vond ik niet zo'n goede 'oplossing'. In zwart-wit, natuurlijk. In de 11e eeuw kenden ze immers nog geen kleurenfotografie...

Gek op een mooi hek

Hekken: ik houd er van. Ze scheiden dat van mij van dat van jou. Dat is nu zo en dat was vroeger zo. We hebben graag een eigen plekje. Waar een ander alleen met toestemming mag komen.

In Frankrijk staan hebben die al heel wat decennia hebben overleefd. 'Onderhoud' is een begrip dat ze in Frankrijk niet kennen. Je zet iets neer en dan staat het daar voor eeuwig...

 Hieronder nog meer beelden van dit hek.

Honfleur: geboorteplaats Erik Satie

Canon EOS 10D met 35 mm f/2.0

De eerste keer dat ik in het Franse Honfleur kwam - ik weet zo goed als zeker dat deze foto daar werd genomen - was ik erg onder de indruk van dit prachtige Franse plaatsje aan de kust. De binnenhaven, de gevels, terrasjes: ik ben er intussen verschillende keren geweest. Eerst met een persreis (foto, 2005), later enkele keren met de motorfiets en een keer tijdens een vakantie met de caravan.

Op 17 mei 1866 - 154 jaar geleden dus - werd Erik Satie hier geboren. Muziekliefhebbers, pianoliefhebbers in het bijzonder, hoef ik verder niets uit te leggen. Het 'Satie-huis' in het dorp is niet wat je denkt dat het is: ons viel het bezoek erg tegen. Loop liever door de straatjes van het dorp en neem een kijkje aan de kust.

Andere tijden - DVD beelden (2)

De geheugenkaartjes waren duur in 2005. Soms zag ik onderweg aankomen dat ik het met mijn opslagcapaciteit niet zou redden. Dan ging ik van raw over op jpg: daarvan passen er domweg méér op een (toen: CF-)kaartje.
Tijdens een persreis in Frankrijk in 2005 - groepspersreizen zijn de laatste jaren een zeldzaamheid geworden, bezuinigingen en meer belangstelling voor individueel op pad gaan - stond deze collega in een kerk ineens voor een raam waar zonlicht doorheen kwam. Met de Canon EOS 10D in de hand zei ik: 'Blijf even zo staan!' En dat deed ze. Tegenlicht: altijd fijn.

Kraanvogels en natuur(fotografie)

Op dit moment ben ik, net als in 2017, bij het Lac du Der in Frankrijk. Het grootste, kunstmatige meer in Europa, in de jaren zestig van de vorige eeuw ontwikkeld om het niveau van de Seine te beheersen. In delen van Parijs had men tot die tijd regelmatig natte voeten...

Kraanvogels trekken in het voorjaar van het zuiden naar het hoge noorden, in het najaar volgen ze de omgekeerde route. Het Lac du Der is door de vogels ontdekt als een veilige rustplaats: even op krachten komen, even wat eten in de omgeving. En dan weer verder.
Om welke aantallen het gaat aan dit meer is vrij nauwkeurig bekend: elke paar dagen vindt er een telling plaats door vogelaars die rond het meer staan. Op 3 november jl. werd een nieuw record gevestigd, met 268.120 dieren.

De trek houdt aan tot begin, soms half december. In elk derde weekend van november vindt aan het meer tevens een grote natuurfototentoonstelling plaats. En natuurlijk kun je zelf met de camera op stap om van alles te fotograferen. Kraanvogels staan hoog op het wensenlijstje, maar deze zijn uiterst schuw...

Een aantal foto's die ik in 2017 maakte - met Canon - vind je hieronder. Dit jaar ga ik met Fuji-spullen op pad.

Kalkrotsen en campers

De Franse kust. Bretagne of Normandië. Laat avondlicht. Kalkrotsen. Ik weet niet of ik graag op het randje daar zou wonen: kalk brokkelt gemakkelijk af.
Leuk ook die campers daar onder aan de dia (!). Veel VW-busjes en alkoof campers. Let wel, dit is minstens twintig jaar geleden gefotografeerd!

Lac du Der op dia

Twee keer per jaar landen er in het dan grotendeels leegstaande Lac du Der in Frankrijk - zo'n 100 km ten zuidoosten van Reims - duizenden kraanvogels. Op weg naar het noorden (voorjaar) of naar het zuiden (herfst). Ik ben daar al heel wat keertjes geweest. Speciaal in het derde weekend van november, want dan is er ook een grote internationale natuurfototentoonstelling.
Tijdens één van die trips maakte ik deze dia van een zonsopkomst. De beste tijd om te genieten van de luid roepende kraanvogels, als zij op weg gaan om eten te zoeken.

Vauban: wie kent hem niet?

Vauban? Nee, dat zegt me niets. Het komt zelfs in Frankrijk voor, vertelde de voorzitster van het Vauban genootschap me. Dus laat staan in Nederland.
Toch kan het belang van ingenieur Vauban als bouwheer van forten, maar nog veel meer, nauwelijks worden overschat. Daarover schrijf ik een verhaal voor verschillende tijdschriften. Verschillende verhalen uiteraard ook...
Op de foto een deel van zijn bibliotheek. 

De herfst: heerlijk

Er zijn mensen die er licht depressief van worden. De verkleuring, het mindere licht, de lagere temperaturen. Maar ik heb daar geen last van. Integendeel. Koude doet me niets: gewoon een extra trui aan, handschoenen, maillot als het te gek wordt. Ik stond ooit bij minus 30 in een storm op de noordpool, althans bij dat monument. Geweldige ervaring: met een enorme sneeuwschuiver waren we er naar toe gereden. Want de weg is elk half uur volledig 'oversneeuwd'.

Groningers in Frankrijk

In dit kerkje vindt binnenkort een optreden plaats van Groningse zangers. Is dat niet apart? Ik las het op een deels Nederlands en deels Engels bericht. Benieuwd hoeveel Fransen er komen... 

Tractor met telelens

Met de 100-400mm fotografeer ik doorgaans natuur. Vooral in Zuid-Afrika gebruikte ik de lens vaak: bijna standaard zat deze daar op mijn camera. Ook in het Bayerische Wald gaat de 100-400 (1e generatie) altijd mee.

Maar toen ik onlangs in Frankrijk landschappen fotografeerde kreeg ik ook opeens behoefte aan méér millimeters. Ver van de weg waren boeren bezig het hooi binnen te halen. Hard werken, indrukwekkende voertuigen en nog indrukwekkender manoeuvres. Zoals hier. Het 'gewone' verkeer heeft alle begrip en wacht geduldig. Wat in Frankrijk best bijzonder is...

Canon EOS 6D | EF100-400mm f/4.5-5.6L IS USM
1/250 sec. bij f/5.6 | ISO 100 | 180 mm | éénpootstatief | Lightroom 

Mooie camper... of mooie foto?

Als ik voor een tijdschrift in Duitsland en Frankrijk nieuwe campers fotografeer - modellen 2019 - dan gaat het natuurlijk in de eerste plaats om de camper. Die moet goed en duidelijk in beeld zijn.
Soms echter zijn de (licht)omstandigheden zo aangenaam dat 'het plaatje' het wint van de camper. Moet ook kunnen, nietwaar?
Hier staat de kampeerauto er niet op z'n voordeligst op. Maar dat licht - daar geniet ik van.

Canon EOS 6D | EF24mm f/1.4L USM
1/200 sec. | f/4,5 | ISO 100 | eenpootstatief

Schimmelkaas: heerlijk

Frankrijk en kaas, dat hoort bij elkaar als Adam en Eva. Ooit bezocht ik een Franse kaasmakerij met een bijzondere schimmelkaas. Want zeg nou eens eerlijk, als je je koelkast opendoet en je ziet dit op je kaas, dan werp je deze toch in de GFT-bak?
Zo niet de Fransen. En gelijk hebben ze, want deze kaas is lekker...

_________________________________

Canon EOS 7D met EF24mm f/1.4L USM
1/80s bij f/4,5 ISO100

De Franse slager: prachtig

Altijd leuk: in andere landen winkels bezoeken. Niet om te winkelen, maar om de gewone boodschappen te doen. Neem een Franse slager: dat ziet er doorgaans heel anders uit dan bij ons. En hoewel ik geen Frankrijk-fan ben, de slagers zijn geweldig! En hun voedsel ook, uiteraard.
_________________________________

Canon EOS 7D met EF24mm f/1.4L USM
1/30s bij f/2,0 ISO200

Nog een laatste winterplaat...

Nee, ik maak er geen geheim van: ik houd van de winter en van de sneeuw. Die omstandigheden zoeken we dan ook jaarlijks op: in de Alpen en met de caravan.

Deze foto maakte ik tijdens een persreis naar de sneeuw in Frankrijk (januari 2012).
_________________________________

Canon EOS 7D met EF24mm f/1.4L USM
1/250s bij f/7.1, ISO100

Tattoo en zwart-wit

Wat een plek. Charleville-Mézières, Frankrijk.
Zo'n gevel, zo'n motorfiets. Gelukkig heb ik altijd wel een camera bij me - desnoods de telefoon. Maar dit is met de Panasonic LX-100 genomen, en in Lightroom is het RAW-beeld omgezet in zwart-wit. Heerlijk. Ardennes Inkdustry. Kom er maar eens op.
Ik sterf ooit zonder enige tattoo, overigens. Afschuwelijk vind ik het. En ik zie vaak ook een direct verband tussen het vermoedelijke aantal hersencellen en het aantal tattoeages van een persoon. Als het eerste afneemt, neemt het tweede toe. Althans, dat is mijn indruk... Ja, dit levert vast (weer) boze reacties op. Ach, zie je wel dat het klopt?

'Ik ben je marionet niet'

Vorige week was ik twee dagen te gast op het geweldige Wereld Marionettenfestival in Charleville-Mézières, Frankrijk. Elke twee jaar. Het is er zó ontzettend leuk, dat ik overweeg de volgende keer langer te gaan - en mijn caravan daar op de camping te parkeren. Zoveel vrolijkheid, creativiteit, zoveel sfeer... ik heb werkelijk genoten.
Ook leuk: de hele stad doet mee. Dus op allerlei plekken en in allerlei etalages kom je 'aanhakers' tegen. Zoals deze. Grappig toch?

Te veel eer...

Mijn hele leven kampeer ik al. Bungalowtent met mijn ouders, daarna tentje op de fiets, tentje op de brommer, tentje op de motorfiets, Scout vouwwagen, Caravelair caravan, Kip en tegenwoordig een Chateau. En wie weet nog eens een camper. Daarnaast schrijf en fotografeer ik voor diverse kampeerbladen en voor Viva kamperen.