Een treinreisje

De evolutie gaat onverminderd door...

Vanuit ons tijdelijke woonadres is de Kampeer en Caravan Jaarbeurs gemakkelijk met de trein te bereiken. Geen enkele reden dus om de hybride langer dan strikt noodzakelijk te laten snorren. We parkeren ‘em op de P+R bij het station, zoeken even uit hoe we aan de andere kant van het spoor komen en het OV-feestje kan beginnen.

Er is een plek voor twee tegenover een jongeman, die verveeld onderuit hangt en zijn tas tegenover zich heeft gezet. “Mogen wij hier zitten?” Met een uiterst chagrijnig gezicht pakt hij zijn tas op en laat die naast hem vallen. Zonder iets te zeggen, zonder ons maar ook een blik waardig te gunnen. Hij verandert ook niet van zithouding, zelfs niet als ik mijn knie tegen die van hem laat rusten. Een duidelijk geval van post-pubergedrag. Ik overweeg even hem het telefoonnummer van mijn dochter te geven, pas klaar met haar studie psychotherapie (en ook al GZ-psycholoog en orthopedagoog). Die kan hem er zeker weer bovenop helpen.

Chillen. Chillen?

Modern taalgebruik. Onder jongeren en ouderen die al zo vergeetachtig zijn dat ze hun leeftijd niet meer weten.