Vogels kijken: Kruisland en Etten-Leur

Vanuit de auto had ik met de verrekijker een prachtig zicht op een buizerd. Mooi licht, mooie achtergrond, prachtige vogel die lang bleef zitten. Het meest bijzondere vandaag was een groepje van drie holenduiven. Ook de staartmezen zijn altijd plezierig om te zien. De specht was stevig aan het timmeren. Kolganzen zijn misschien wel de mooiste van alle hier voorkomende soorten.

Mijn waarnemingen - niet alle, maar de vermeldenswaardige - vandaag: 

Prachtig concert in de Doelen

Als je uit het Rotterdamse CS komt...

Ik ben de afgelopen jaren vaker in het Concertgebouw geweest dan in de Doelen in Rotterdam. Best gek, want de Doelen zijn vanuit Roosendaal/Wouw sneller bereikbaar dan Amsterdam.

Gisteren was ik in de Doelen. Voor een fenomenaal concert met twee stukken van Antonin Dvorák, de Onvoltooide van Franz Schubert en een heerlijk stuk van Zoltán Kodály. Dirigent was de Litouwse Giedré Slekyté, cellist de Noor Truls Mork. 

Schouwburgplein 

Ik was vroeg genoeg in Rotterdam om er nog wat foto's te kunnen maken met de Fuji X-T30, waarvoor ik vandaag nog een 27 mm f2/8 WR pancake lensje heb besteld. Nog kleiner, dus altijd bij de hand.

Vóór het concert was er een perfecte toelichting op de stukken. Met fragmenten, waarop te letten, wat hoor je, het thema, waar verwijst het naar en meer. Heerlijk: alsof ik weer op de Schumann-academie in Den Haag zit (daar deed ik twee jaar geschiedenis West-Europese muziek). 

Sneeuw: het bestaat nog

Vandaag, maandag 5 januari, valt er ineens een laagje sneeuw. Schiphol in de stress, treinen rijden niet of moeizaam, hele snelwegen zijn tijdelijk afgesloten. 

Ik maak gebruik van de mogelijkheid de Canadese en Engelse oorlogsgraven in Bergen op Zoom te bezoeken. Zo vaak heb je die kans niet, in de sneeuw. 

Uiteraard ben ik enige bezoek. Ik loop over maagdelijke sneeuw. Op een pad of over het gras, dat weet ik niet. Los van de trieste geschiedenis vind ik het steeds een mooie plek om enige momenten te zijn - ik kom er in alle jaargetijden.

Zeldzaam koud, zeldzaam aangenaam, zeldzame soorten

Het jaar goed begonnen als het om vogels kijken gaat (let op: wild kun je spotten, maar vogels kijk je). Een dag vogelen dus vanuit Pixlife (Brouwersdam, gids Jeroen van Kruiningen). Die volgens mij alles ziet en hoort wat er aan vogels voorbijkomt. We zagen 65 soorten vandaag, waaronder de zwarte zeekoet (zeer zeldzaam), de morinelplevier en zwarte rotgans (zeldzaam), de toendragans (niet vaak te zien), de sperwer, de blauwe kiekendief, de zeearend, de kemphaan, de eider...

[Telefoonfoto Pixel 7]

Maar: kkkkoud was het wel, in stormachtig Zeeland (west 6).

Gelukkig zagen we de sneeuwbuien wel aankomen, zodat we op tijd weer in het busje konden zitten.

Hier kijken we naar kemhanen, zilverplevieren en de zwarte rotgans. Die laatste is niet eenvoudig van 'de gewone' is te onderscheiden.

Vanuit vogelkijkhut Tij konden we lang kijken naar de zeearend. Eerst vliegend, later op een eilandje dat ondanks het hoge water nog droog bleef.

Nieuwe filmsimulatie voor zwart-wit

Nee, de kop boven dit stukje is niet helemaal juist: de foto's die je hier ziet zijn gemaakt met een nieuwe Fuji filmsimulatie voor mij: de instellingen voor deze Kodak Tri-X 400 bestaan al langer. Tot nu toe gebruikte ik een Ilford filmsimulatie voor zwart-wit, maar deze vind ik minstens zo mooi! 

De foto's zijn vandaag gemaakt op het Landalterrein De Katjeskelder in Oosterhout. Heel veel huisjes met puntdaken, maar ook enkele glampingtenten en nog aardig wat kampeerplaatsen. Ik was er héél lang niet geweest: het is intussen ook nog van een andere organisatie geweest, vernam ik (Roompot). Apart: alle bordjes geven groot de tekst in het Engels, klein in het Nederlands. Dat stuit veel mensen tegen de borst.

Gelukkig Nieuwjaar!

De allerbeste wensen voor 2026! Een jaar waarin eindelijk het verstand het wint van domme machtswellust.

"Dat nooit weer", zei iedereen toch na afloop van de Tweede Wereldoorlog? Intussen spreken deskundigen in alle openheid al over de Derde Wereldoorlog. Volgens sommigen is deze zelfs al begonnen, als hybride strijd. De mensheid is tot veel goeds in staat, maar ook tot heel veel dat louter verdriet veroorzaakt.

 

Bewegend beeld van Vincent Munier

Vincent Munier ken ik vooral als fotograaf, maar onlangs zag ik ook een film van hem. Met zijn vader en zijn zoon blikt hij terug op zijn jeugd, waarin het zien van een auerhoen in de Vogezen - waar hij woont en werkt - heel gewoon was. Intussen is het daar een zeldzaamheid geworden. Misschien is de vogel daar, net als in Nederland, wel niet meer te zien.

Ze gaan op zoek. En als dat niet lukt gaan ze naar Scandinavië, waar de vogel zeker nog leeft. In het verhaal intussen natuurlijk schitterende beelden van landschappen en dieren. In een rustig, Scandinavisch tempo.

Ik vond het een prachtige film, met een mooie rode draad: de generaties die elkaar opvolgen en het tekort aan aandacht voor de planeet waarop we leven.

Hopelijk blijft Munier ook fotograferen. Want zijn beelden van kraanvogels zijn onvergetelijk.

Stephan Vanfleteren aan de kust

"Met de tentoonstelling Stephan Vanfleteren. Transcripts of a Sea toont de internationaal gerenommeerde fotograaf voor het eerst de betovering die hem de afgelopen vijf jaar naar en zelfs in zee heeft gedreven. Zijn nooit eerder getoonde foto’s nodigen je uit om eeuwenoude marine-kunst, van de zeventiende tot de eenentwintigste eeuw, op een nieuwe manier te ontdekken." 

Deze inleiding is kennelijk voldoende om het Museum voor Schone kunsten in Gent op de op één na laatste dag van het jaar vrijwel voortdurend te voorzien van een rij wachtenden voor het gebouw. De hamvraag is dan: is dat terecht? (Ik verklap vast: neen.)

Korte broek voor Kika: weer of geen weer

Kleinzoon Bram meldde me dat zijn klas mee zou doen aan de Kika actie Korte broek. Doel: geld ophalen voor het behandelen van kinderen met kanker.

Ik maakte er een foto van en schreef er een stukje tekst bij.

Bram is het vierde kind vanaf links op de foto: rode trui, de arm omhoog.

Lichtjesavond: een mooie traditie

Burgemeester Mark Buijs van Roosendaal en zijn vrouw
plaatsen een kaarslichtje bij een oorlogsgraf. 

In Roosendaal en Bergen op Zoom worden op kerstavond lichtjes ontstoken voor de gevallenen in de Tweede Wereldoorlog. Soldaten, maar in Roosendaal ook voor de slachtoffers van een geallieerd bombardement, dat was bedoeld om Duitse stellingen te vernietigen.

Op een andere begraafplaats in Roosendaal verzorgde 
wethouder Evelien van der Star het lichtje bij een graf.

  

Het was voor de vijfde keer dat in Roosendaal op deze wijze de 'vechters voor onze vrijheid' werden herdacht. 

Messiah, Händel en de Jacobikerk in Utrecht

De oudste delen zijn uit 1510

Van een intussen ook gepensioneerde collega uit Culemborg kreeg ik kaartjes voor de Messiah in de Jacobikerk in Utrecht. Met The Bach Choir & Orchestra o.l.v. Pieter Jan Leusink. Ik besloot ter plekke mijn gedachten over deze man maar even terzijde te schuiven en voorrang te geven aan de muziek van G.F. Händel. En dat was een goed besluit, want ik heb genoten van de muziek, de kerk en het aanstekelijke enthousiasme van orkest, zangers en Leusink. De Messiah is een ongekend meesterwerk. Apart: na de pauze werd er gestart met twee delen uit een orgelconcert van Händel. Zoals dat vroeger ook gebeurde als Händel in de pauze achter het orgel kroop. Even terug naar toen dus.

Beeldenstorm
De historie van de kerk is indrukwekkend. De kerk is ontstaan in een kleine handelsnederzetting aan een tak van de Rijn, even noordelijk van de handelswijk Stathe, die in de 12e eeuw binnen de omwalling van Utrecht werd opgenomen. In 1173 wordt de kerk voor het eerst genoemd. Het huidige gebouw is gebouwd aan het eind van de 13e eeuw. In 1566 vond ook in de Jacobikerk een Beeldenstorm plaats. Vlak daarvoor was er bij de Antwerpse geelgieter Jan de Clerk, een nieuw koorhek besteld in Renaissancestijl. Vanwege de reformatie is alleen het hoofdkoor vervangen. Tijdens de Opstand, bij het beleg van kasteel Vredenburg in 1576-1577 raakten de zuid- en westzijde van de toren door beschieting beschadigd. In deze roerige tijden was Hubert Duifhuis, een voormalig katholiek pastoor, predikant van de Jacobigemeente. In 1580 werd de kerk definitief protestants.

Amsterdam: haten of liefhebben?

Het Museumplein, Amsterdam. Een plek waar je met gemak een hele winterse dag kan vertoeven. Op het gras is een groepje mannen een soort rugby aan het spelen, maar zonder harde tackles en met veel lol en sportiviteit. Een stuk verderop is de buitenijsbaan, druk bezocht. Nederlands hoor je maar weinig om je heen, Engels is de voertaal in Amsterdam. De spiegelende kubus wordt vooral door jonge vrouwen 'gebruikt'. 

Toen ik deze foto stond te maken - camera op statief, belichtingstijd 0,7 sec.- vroeg een man mij, in het Engels natuurlijk, waar het red light district is. 'Sorry, I'm married', antwoordde ik. Dat antwoord had hij niet verwacht en hij moest er erg om lachen. Ik stuurde hem de goede richting op. 

De prachtige Rooms-Katholieke kerk Sint Nicolaas ligt tegenover het Centraal Station aan de Prins Hendrikkade. Het imposante gebouw loopt helemaal door tot aan het water van de Oudezijds Kolk. De kerk is gebouwd in de periode 1884-1887 naar een ontwerp van architect Adrianus Bleijs (1842-1912). 

Nee, dit stelt natuurlijk niets voor, ik wil er alleen maar mee aangeven hoe ongelofelijk leuk ik het vind om wat meer over de kunstgeschiedenis te weten te komen. Tien bijeenkomsten van twee uur plus leeswerk thuis hebben me al heel wat bijgebracht. Volgend jaar vanaf februari zijn er opnieuw tien bijeenkomsten, met een verdieping van de opgedane kennis.

 

De locatie waarin de kunsthistoricus uit Etten-Leur ons bijpraat is ook aangenaam. Het is het voormalige PTT-gebouw, nu in gebruik als tijdelijke ruimte voor het theater De Kring dat momenteel wordt verbouwd.