Definitief rust voor de zusters

Onlangs was ik op een begraafplaats in Roosendaal waarvan ik het bestaan niet eens wist. En die ook niet vanaf de openbare weg te bereiken is. Ik vermoed dat de plek in gebruik is geweest tot in de jaren zestig van de vorige eeuw.

Hier liggen de zusters van het toenmalige klooster dat hier stond. Ik ga binnen afzienbare tijd die geschiedenis 'uitzoeken', samen met iemand die verantwoordelijk is voor de nieuwbouw op hetzelfde terrein. Deze begraagplaats blijft daarbij onaangetast.

Muzikaal paradijs in Hoeven

Telefoonfoto

Klooster Bovendonk was onlangs de locatie waar ik me even in het paradijs waande. De geschiedenis van het klooster gaat terug tot de 12e eeuw. Niet het huidige gebouw dateert uiteraard uit die tijd: dit werd in het begin van de 20e eeuw gerealisserd.

Ik was er op een avond dat jonge mensen van een klassieke muziekopleiding een concert gaven. Piano. viool, cello. De jongste deelnemer was een violiste van negen jaar. Het concert werk voorafgegaan door een lezing van Leo Sanama over retorica in de muziek.

Telefoonfoto

Een hele avond tussen voornamelijk jonge mensen, bezig met klassieke muziek. In een ongedwongen sfeer: na hun optreden kwamen ze weer gewoon in de zaal zitten, tussen de bezoekers in. De sfeer was vol warmte en vriendschap, de kinderen waren enthousiast voor elkaar. Er was respect voor elkaars prestatie, ouders hielpen de kinderen met goed zetten van de muziekstandaards, een stoel. Eén moeder begeleidde haar vioolspelende zoon (ik schat 14 jaar) op de vleugel. Kortom, paradijselijke toestanden. Ver weg van oorlog, geweld, haat en nijd, honger, absurde rijkdom en diepe armoede. Wat zou ik graag in zo'n wereld leven.